Dino is een van de merkwaardigste constructies in de autogeschiedenis: een submerk van Ferrari dat formeel géén Ferrari heette, zeven jaar lang auto’s produceerde, en vandaag de dag als een van de mooiste Italiaanse sportwagens aller tijden wordt beschouwd. De naam verwijst naar Alfredo Ferrari — roepnaam Dino — de zoon van Enzo Ferrari, die op 24-jarige leeftijd overleed aan een spierziekte. Zijn vader noemde het nieuwe subzijdige model naar hem als eerbetoon.
Achtergrond: waarom een submerk?
In de jaren zestig stond Ferrari bekend als fabrikant van dure, exclusieve sportwagens met grote cilinderinhoud. Enzo Ferrari wilde echter ook kleinere, meer betaalbare auto’s aanbieden zonder het Ferrari-merk te verwateren. Een tweede reden was sportief: de FIA-regelementen voor bepaalde raceklassen vereisten dat een motor door minimaal 500 straatauto’s was gebruikt alvorens hij in de sport mocht worden ingezet. Door de V6-motor in een serie straatauto’s te monteren die onder de naam Dino werd verkocht, kon Ferrari de motor racesportgekwalificeerd krijgen.
De Dino-badge, een aparte emblematiek met de letters D-I-N-O, verscheen nooit met het woord Ferrari ernaast. In brochures, op het stuur en op de neus stond uitsluitend Dino. Dit was een bewuste beslissing van Enzo Ferrari. Het maakte de auto’s ook toegankelijker voor kopers die een sportwagen wilden maar het Ferrari-prijskaartje niet konden of wilden dragen.
Dino 206 GT (1967–1969)
De eerste Dino-productiewagen was de 206 GT, ontwikkeld met carrosserie-ontwerp van Pininfarina. Het prototype werd al in 1965 tentoongesteld op de Turin Motor Show. De productiewagen verscheen in 1967 en werd tussen 1968 en 1969 in circa 150 exemplaren gebouwd.
Technische kenmerken van de Dino 206 GT:
- Motor: 2.0-liter V6 (type 135B), dwarsgeplaatst achter de bestuurder
- Vermogen: circa 180 pk bij 8.000 rpm
- Transmissie: vijfversnellingsbak
- Carrosserie: aluminium, twee zitplaatsen, berlinetta
- Gewicht: circa 880 kg
- Topsnelheid: circa 225 km/u
De 206 GT is nu de zeldzaamste en qua waarde duurste van de Dino-modellen. Door het aluminium carrosseriemateriaal en het kleine productieaantal zijn goed bewaarde exemplaren vrijwel niet te vinden buiten gespecialiseerde verzamelaarsnetwerken.
Dino 246 GT en 246 GTS (1969–1974)
De Dino 246 GT was de logische opvolger van de 206. De cilinderinhoud steeg naar 2.4 liter, het carrosserie-materiaal werd staal in plaats van aluminium (goedkoper in productie), en de auto werd substantieel populairder. In totaal werden circa 3.760 exemplaren van de 246 GT gebouwd en 1.180 van de open 246 GTS (Targa-dakvariant met verwijderbaar dakpaneel).
Technische kenmerken van de Dino 246 GT:
- Motor: 2.4-liter V6, dwarsgeplaatst midscheeps
- Vermogen: 195 pk bij 7.600 rpm
- Transmissie: vijfversnellingsbak
- Carrosserie: staal, 2-zitter berlinetta of GTS (Targa)
- Topsnelheid: circa 235 km/u
- 0–100 km/u: circa 7 seconden
De 246 GT en GTS werden geproduceerd in drie series die intern als L-, M- en E-series worden aangeduid (naar productiejaar). Verschillen betreffen details als het dashboard, de ventilatieopeningen in de C-stijl en het stuurwiel. Liefhebbers en handelaars in klassieke Italiaanse sportwagens kennen deze onderscheidingen nauwkeurig.
Dino 308 GT4 (1973–1980)
Na de 246-serie lanceerde Ferrari een fundamenteel ander model onder de Dino-naam: de 308 GT4, ontworpen door Bertone (niet Pininfarina, wat op zichzelf al bijzonder was). De 308 GT4 was een 2+2 — twee stoelen voor en twee beperkte plaatsen achter — met een V8-motor van 3.0 liter. Dit was de eerste V8-motor van Ferrari in een productiewagen.
De 308 GT4 werd aanvankelijk uitsluitend als Dino verkocht. In 1976, toen Ferrari het Dino-submerk stilzette, kreeg de 308 GT4 alsnog een Ferrari-badge. Dit onderscheidt de vroege exemplaren van de latere: de Dino-versies zijn nu zeldzamer en interessanter voor verzamelaars, hoewel het model in het algemeen minder geliefd is dan de 246 GT.
Het einde van het Dino-merk in 1976
In 1976 besloot Ferrari om de Dino-naam niet langer te gebruiken. Alle modellen die tot dan als Dino werden verkocht, gingen verder als Ferrari. De reden was commercieel: het Ferrari-merk had voldoende marktwaarde om ook kleinere, betaalbaardere modellen te dragen. Het kunstmatig splitsen in twee merknamen was niet langer nodig.
De beslissing maakte van de oorspronkelijke Dino-badged modellen (met name de 206 GT en de 246 GT/GTS) zeldzamere en specifieke verzamelobjecten. Ze zijn geen Ferrari in de klassieke zin, maar worden door kenners als evenwaardig of zelfs mooier beschouwd qua design.
Marktwaarde en verzamelaarsstatus
Een Dino 246 GT in goede staat werd in 2025 op internationale veilingen verkocht voor bedragen tussen 200.000 en 400.000 euro, afhankelijk van de serie, het kleur, de documentatie en de staat. Vroege L-serie exemplaren met bijzondere kleurstellingen halen de bovengrens. Een Dino 206 GT is zeldzamer en dienovereenkomstig duurder; prijzen boven 600.000 euro zijn niet ongewoon voor pristine exemplaren.
Veelgestelde vragen over Dino
Is een Dino hetzelfde als een Ferrari?
Niet officieel. De Dino-modellen (206 GT, 246 GT, 246 GTS en vroege 308 GT4) werden verkocht zonder Ferrari-badge. Ze zijn gebouwd door Ferrari in Maranello en hebben dezelfde kwaliteit, maar dragen uitsluitend de Dino-naam. Vanaf 1976 gebruikte Ferrari de naam Dino niet meer en ging de 308 GT4 als Ferrari verder.
Welk Dino-model is het meest waardevol?
De 206 GT, vanwege het zeldzame aluminium carrosserie en het kleine productievolume van circa 150 exemplaren. Goed bewaarde exemplaren zijn praktisch onbetaalbaar op de open markt.
Wie ontwierp de Dino?
De 206 GT en 246 GT zijn ontworpen door Pininfarina, het Italiaanse designhuis dat ook verantwoordelijk is voor de meeste Ferrari-designs uit die periode. De 308 GT4 is een uitzondering: dat model is ontworpen door Bertone.
Wanneer werd het Dino-merk opgericht en opgeheven?
De eerste Dino-productiewagen verscheen in 1968. Het merk werd in 1976 stopgezet toen Ferrari besloot alle modellen onder de Ferrari-naam te verkopen.
Tekst geoptimaliseerd in mei 2026.
