Goggomobil is een van de meest herkenbare microauto’s uit de West-Duitse naoorlogse periode. Geproduceerd door het bedrijf Hans Glas GmbH in Dingolfing, Beieren, was de Goggomobil tussen 1955 en 1969 een succesvolle reactie op de behoefte aan betaalbaar, zuinig en compact vervoer in het naoorlogse Duitsland. De naam verwijst naar de roepnaam van de kleinzoon van fabrikant Hans Glas: hij noemde hem “Goggo”, en zo werd de naam van een populaire microauto.
In een periode waarin het economische herstel van West-Duitsland op gang begon te komen maar automobiliteit voor veel burgers nog buiten bereik lag, bood de Goggomobil een praktisch alternatief. Klein, goedkoop in aanschaf en onderhoud, zuinig in gebruik — eigenschappen die het voertuig populair maakten bij een brede laag van de bevolking.
De Goggomobil T300 en T400
Het basismodel van de Goggomobil was de T300, geïntroduceerd in 1955. De eerste letter staat voor “Tourenwagen” (tourwagen), de cijfers voor de motorinhoud. De T300 was uitgerust met een 295 cc tweetaktmotor met twee cilinders, luchtgekoeld, goed voor circa 13,6 pk. Het gewicht bedroeg slechts 370 kilogram, wat de topsnelheid van circa 70-75 km/h begrijpelijk maakt.
De T400 gebruikte een 392 cc motor van 19 pk en haalde circa 85 km/h. Dit model was iets luxueuzer uitgerust en richtte zich op kopers die iets meer comfort en prestaties wensten. Beide modellen werden gebouwd in een stelselmatig verfijnde carrosserie met twee deuren, ruimte voor twee volwassenen en — beperkt — bagageruimte. Het interieur was spartaans maar functioneel.
De Goggomobil Transporter
Naast de personenwagen produceerde Glas een bestelauto-variant: de Goggomobil Transporter. Dit voertuig had een karakteristiek front met grote ronde koplampen en de bestuurderscabine direct achter het korte front. De laadbak achter de cabine bood bruikbare ruimte voor kleine ladingen. De Transporter gebruikte dezelfde motoren als de personenwagen en was populair bij kleine bedrijven, ambachtslieden en stadsbezorgers.
De Transporter werd ook geleverd als gesloten bestelwagen (kastenwagen), wat het voertuig veelzijdiger maakte. Het model is vandaag de dag een geliefde verschijning op veteranenrally’s, herkenbaar aan zijn ronde vormen en de GG-emblematiek op de voorzijde.
De Goggomobil Coupe
Voor kopers die een sportievere uitstraling wensten, was er de Goggomobil Coupe. Deze variant had een lagere roofline en een verfijnde carrosserijlijn die de microauto een meer elegante uitstraling gaf. Technisch identiek aan het standaardmodel, maar cosmetisch aantrekkelijker. De Coupe was populair als tweede auto bij gezinnen die de T300 of T400 al hadden, of als jongensauto van de jaren vijftig en zestig.
Productie en verkoopcijfers
Tussen 1955 en 1969 produceerde Glas in totaal meer dan 280.000 Goggomobil-voertuigen in alle varianten. Dit is een opmerkelijk hoog getal voor een microautofabrikant in die tijd, en het demonstreert hoe groot de marktbehoefte was aan betaalbare kleine voertuigen in het naoorlogse West-Duitsland.
De productie eindigde in 1969, twee jaar nadat BMW het bedrijf Hans Glas GmbH had overgenomen in 1967. BMW had geen interesse in de microauto-markt en stopte de Goggomobil-lijn, maar zette wel andere Glas-modellen (met name de grotere Glas 1700 GT) tijdelijk voort als BMW-modellen.
Glas als geheel: meer dan de Goggomobil
Hans Glas GmbH was niet uitsluitend een microautofabrikant. In de vroege jaren zestig introduceerde het bedrijf grotere modellen als de Glas 1004 en de Glas 1304, gevolgd door de Glas 1700 en de sportieve Glas 1300 GT. De GT-modellen hadden een door Giorgio Giugiaro (toen bij Bertone) ontworpen carrosserie en zijn tegenwoordig gewaardeerde klassiekers. Maar het was de Goggomobil die de economische basis legde voor deze grotere ambities.
Verzamelaars en veteranenscène
Goggomobils zijn vandaag de dag gezochte verzamelaarsvoertuigen. Ze participeren actief in oldtimerrally’s, museumcollecties en gespecialiseerde autoshow-events door heel Europa. De Club Goggo International bundelt eigenaren wereldwijd. Goed bewaarde exemplaren, met name de zeldzame Coupe of een Transporter in originele staat, bereiken op veilingen prijzen van 10.000 tot 30.000 euro afhankelijk van staat en zeldzaamheid.
Veelgestelde vragen
Wie maakte de Goggomobil?
De Goggomobil werd geproduceerd door Hans Glas GmbH in Dingolfing, Beieren. Het bedrijf werd in 1967 overgenomen door BMW, waarna de Goggomobil-productie in 1969 eindigde.
Welke Goggomobil-varianten bestonden er?
De belangrijkste varianten waren de T300 (personenwagen, 295cc), de T400 (personenwagen, 392cc), de Coupe (sportieve carrosserie) en de Transporter (bestelauto/kastenwagen). Alle varianten deelden hetzelfde basisplatform.
Hoeveel Goggomobils zijn er gebouwd?
Tussen 1955 en 1969 werden ruim 280.000 exemplaren gebouwd in alle varianten. Dit is een indrukwekkend totaal voor een microautofabrikant uit die periode.
Wat is een Goggomobil Transporter waard?
Goed bewaarde Goggomobil Transporters bereiken op veteranenveiling en -marktplaatsen prijzen van 8.000 tot 25.000 euro, afhankelijk van staat, uitvoering en originaliteit.
Tekst geoptimaliseerd in mei 2026.
