Jehle is een van de meest onbekende automerken in Europa. Niet afkomstig uit Duitsland of Italië, maar uit het piepkleine vorstendom Liechtenstein, produceerde Jehle in de jaren zeventig en tachtig van de twintigste eeuw een handvol bijzondere microauto’s. Voor de echte autoliefhebber die verder kijkt dan de gebaande paden, is Jehle een ontdekking waard.
De achtergrond van Jehle
Jehle Auto AG was gevestigd in Vaduz, de hoofdstad van Liechtenstein, en werd opgericht in de jaren zeventig. Het bedrijf richtte zich op ultracompacte voertuigen die in de smalle bergdalen van Liechtenstein en de omringende Alpenregio goed van pas kwamen. De filosofie was eenvoudig: kleine afmetingen, lage gewichten en zuinige aandrijvingen. In een tijdperk dat gekenmerkt werd door oliecrises en stijgende brandstofprijzen was dat geen gek idee.
Jehle werkte grotendeels in kleine series. De auto’s werden bijna ambachtelijk samengesteld, wat ze uniek maakte maar ook de productieaantallen beperkte. Dat maakt overgebleven exemplaren vandaag de dag extra bijzonder voor verzamelaars.
De Jehle Saphier
Het meest bekende model van Jehle is ongetwijfeld de Saphier. Dit vierwielertje combineerde een kunststof carrosserie met een eenvoudig stalen onderstel. De Saphier werd aangedreven door een kleine eencilinder- of tweecilindertweetaktmotor, afhankelijk van de uitvoering en het bouwjaar. Het gewicht lag ruim onder de 500 kilogram, wat de auto bijzonder wendbaar maakte op smalle bergwegen.
De carrosserie van de Saphier was opgebouwd uit glasvezelversterkt kunststof, een materiaalchoice die in die periode ook bij andere kleine fabrikanten populair was. Dit hield het gewicht laag en maakte reparaties betrekkelijk eenvoudig. De afwerking was sober maar functioneel. Een echte luxewagen was de Saphier niet, maar dat was ook niet de bedoeling.
De Jehle Safari
Naast de Saphier produceerde Jehle de Safari, een meer open uitvoering die te vergelijken valt met een buggy of terreinwagen in het kleine formaat. De Safari was bedoeld voor recreatief gebruik in de bergomgeving en had een robuustere indruk dan de gesloten Saphier. De open constructie maakte het voertuig licht en eenvoudig te onderhouden.
Beide modellen deelden een groot deel van de technische componenten, wat de onderhoudskosten laag hield. Jehle koos voor bewezen onderdelen van andere fabrikanten in plaats van eigen engineering, een aanpak die voor kleine producenten destijds heel gebruikelijk was.
Technische specificaties
De specificaties van Jehle-modellen variëren per bouwjaar en uitvoering, maar de meeste voertuigen hadden de volgende kenmerken:
- Aandrijving: Tweetakt eencilinder of tweecilinder, later ook viertakt varianten
- Cilinderinhoud: Doorgaans tussen 50 en 250 cc
- Transmissie: Handgeschakeld, 3 of 4 versnellingen
- Gewicht: Circa 300 tot 450 kilogram
- Lengte: Minder dan 3 meter
- Topsnelheid: Afhankelijk van uitvoering, meestal 60 tot 80 km/u
Productie en zeldzaamheid
De exacte productieaantallen van Jehle zijn niet goed gedocumenteerd. Schattingen lopen uiteen van enkele tientallen tot misschien enkele honderden voertuigen in totaal. De meeste auto’s zijn in Liechtenstein en aangrenzend Zwitserland en Oostenrijk terechtgekomen. Buiten de Duitstalige wereld zijn Jehle-auto’s bijzonder zeldzaam.
Door het geringe productievolume en de tijd die verstreken is, zijn originele Jehle-modellen tegenwoordig nauwelijks op de markt te vinden. Wanneer er een opduikt in een veiling of op een klassiekersbeurs, trekken ze de aandacht van kenners die de zeldzaamheid weten te waarderen.
Jehle in historisch perspectief
Jehle staat in een lange traditie van kleine Europese microcar-fabrikanten. Merken als Messerschmitt, Isetta, Heinkel en Goggomobil gingen Jehle voor in het bieden van compacte en betaalbare mobiliteit. Jehle onderscheidde zich door de specifieke Liechtensteinse achtergrond en de nadruk op terreinvaardigheid in de bergomgeving.
Het merk heeft nooit internationale bekendheid verworven, maar dat maakt het voor liefhebbers van autohistorie juist interessant. In een wereld waarin iedereen Ferrari en Porsche kent, is het verfrissend om een merk te ontdekken dat buiten de spotlights opereerde maar desondanks zijn eigen stempel drukte op de mobiliteitsgeschiedenis van een kleine regio.
Verzamelen en restaureren
Voor wie geïnteresseerd is in het verzamelen van Jehle-auto’s, is geduld de belangrijkste eigenschap. Onderdelen zijn moeilijk te vinden en documentatie is schaars. De beste bronnen zijn gespecialiseerde forums voor microcar-liefhebbers, ouderautoclub-bijeenkomsten in de Alpenregio, en incidentele veilingen van klassieke voertuigen. Soms biedt een erfenis of een garageverkoop in Liechtenstein of Zwitserland een onverwachte kans.
Restauraties vereisen creativiteit omdat originele reserveonderdelen vrijwel niet beschikbaar zijn. Ervaren restorateurs maken gebruik van universele onderdelen van andere merken of laten specifieke onderdelen navervaardigen. Het resultaat is een uniek voertuig dat de rijke maar weinig bekende autotradities van de Alpenregio vertegenwoordigt.
Tekst geoptimaliseerd in mei 2026.
