Standard was een Duits automerk dat in de jaren twintig en dertig van de twintigste eeuw kleine personenwagens produceerde. Het merk is niet te verwarren met het Britse Standard Motor Company, dat een grotere en langere productiehistorie heeft. De Duitse Standard was een kleine speler in de drukke markt van de Weimar-republiek, een periode waarin de behoefte aan betaalbare mobiliteit groot was maar de economische omstandigheden moeilijk.
De achtergrond van de vroege Duitse auto-industrie
Duitsland kende in de jaren twintig een levendige markt voor kleine, betaalbare personenwagens. De inflatie van 1923 had de koopkracht ernstig aangetast, maar na de stabilisatie van de Mark herstelde de vraag naar consumptiegoederen, inclusief auto’s. Fabrikanten als BMW (met de Dixi), Hanomag (met de Kommissbrot) en Opel (met de 4PS-Laubfrosch) beukten op dezelfde markt. Standard probeerde hierin een positie te vinden.
Standard Superior (1933)
Het meest bekende product van het Duitse automerk Standard is de Standard Superior uit 1933. Dit was een opmerkelijke auto: een kleine, gestroomlijnde driepersoonswagen met een achterin geplaatste motor. Het ontwerp was vooruitstrevend voor zijn tijd, met een aërodynamische carrosserie die duidelijk beïnvloed was door de stromingsleer-onderzoeken die in de vroege jaren dertig in Duitsland populair waren.
De Standard Superior werd aangedreven door een tweecilinder tweetaktmotor met een cilinderinhoud van circa 400 cc. De auto was licht en had een gunstig brandstofverbruik. De driezitter-indeling — twee passagiers naast elkaar voorin, een derde passagier achter — was ongebruikelijk en gaf de auto een niche-karakter.
De Superior werd geproduceerd in Bad Homburg in de regio Frankfurt. De productieaantallen waren beperkt. Het merk had niet de financiële middelen om in grote series te produceren, wat de kostprijs per auto hoog hield.
De concurrentie en het einde
Standard concurreerde in een segement met andere kleine Duitse fabrikanten. De DKW, de Hanomag en later de Volkswagen (in voorbereiding) waren geduchte concurrenten. Standard had niet de schaalgrootte of de kapitaalbasis om op duurzame wijze te concurreren. De productie eindigde in de mid-jaren dertig, toen het merk zijn deuren sloot.
De timing was ongelukkig: de economie begon te herstellen maar de concurrentie verstevigde ook. Volkswagen begon zijn publieke ontwikkeling en beloofde een volkomen ander prijsniveau. Kleine fabrikanten konden niet meekomen.
Andere Standard-modellen
Naast de Superior produceerde Standard een beperkt aantal andere modellen. De Standard 6 en Standard 8 waren grotere voertuigen met respectievelijk zes- en achtcilinder motoren, bedoeld voor een meer vermogende klantenkring. Productieaantallen van deze modellen waren nog kleiner dan die van de Superior. Documentatie is schaars.
Sommige bronnen vermelden dat Standard ook als carrosseriebouwer actief was en op bestelling bijzondere uitvoeringen op bestaande chassis bouwde. Dit was in Duitsland gebruikelijk voor kleine fabrikanten die naast hun eigen modellen ook aanvullende inkomsten zochten.
Historische betekenis en collectiewaardigheid
De Standard Superior is vandaag de dag een zeldzaam object. Weinig exemplaren zijn bewaard gebleven, en de auto verschijnt soms op gespecialiseerde beurzen voor vooroorlogse Europese auto’s. De aërodynamische carrosserie en de ongebruikelijke indeling maken hem tot een interessante curiositeit in de German automotive history.
Voor serieuze onderzoekers zijn de archieven van het Deutsche Museum in München en de Kraftfahrt-Bundesamt-historische collecties bronnen voor informatie over kleine vooroorlogse fabrikanten. Regionale archieven in de omgeving van Bad Homburg kunnen bedrijfsregistraties bevatten die de exacte productieperiode en -aantallen documenteren.
Tekst geoptimaliseerd in mei 2026.
